Sinds een week voel en ruik ik de lente. Zelfs in de regen is de lucht anders: warmer, zachter. Ontspannen wordt makkelijker. In mij heerst al dagen een gevoel van verwachting. Gelijkend op dat van kerstavond: het is nog geen kerst, maar wel bijna. Of de laatste dag voor de vakantie. Het moment voor iets draagt zoveel belofte. Tijd om de lente te verwelkomen en haar over te halen uit te barsten. Dit weekend snoeiden M en ik de struiken in onze tuin zodat ze kunnen uitschieten

Drie jaar geleden kocht ik in Oostenrijk, voor al mijn toekomstige afdalingen, een skihelm en een bril. In de winkel paste ik eindeloos helmen en legde ik in mijn beste Duits uit wat ik precies zocht. Iets waardoor ik niet op Annie de Rooij lijk stond bovenaan mijn wensenlijst. Bovendien moest de skibril zonder knellen over mijn gewone bril passen. Ik geloof dat M al zo’n beetje richting de uitgang liep, toen ik de perfecte helm-brilcombinatie vond. Na die vakantie heb ik n

Voor de eerste keer heb ik alle pagina’s van het manuscript van Verloren dromen geprint. Hoewel het soms voelt alsof ik niet vooruitkom met het verhaal, bewijst deze stapel papier toch echt het tegendeel. Over het verhaal ben ik nog lang niet uitgedacht en dus ook niet uitgeschreven. De tekst op volgorde lezen is voor mij een lakmoesproef: klopt alles wat ik kriskras schrijf en leidt het tot een logisch verhaal? Het manuscript ging deze week mee in de koffer naar Barcelona.