De prefecte titel

In mijn kast staan boeken met titels om verliefd op te worden. Zoals: Tot waar zal ik je brengen, Vanwege een tere huid of In mijn ogen draag ik de wolken. Soms zijn ze mooier dan het boek. Een perfecte titel maakt nieuwsgierig, raakt de kern van het verhaal zonder iets te verklappen. Achteraf lijkt een titel volstrekt logisch, bijna onvermijdelijk. Natuurlijk heet het boek zo!

Voordat ik Slapen zonder slangen verzon, passeerden eindeloos veel werktitels de revue. Samen alleen, De belofte, Twee zussen, Leven zonder angst, Kiezen voor jezelf. Ze pasten bij de inhoud, maar verliefd was ik niet.

Rouwrand laat ook een spoor van titels achter zich: (Tussen) Verloren dromen, Achtergelaten dromen, Rouw zonder dood, Rouwkost.

Ergens in het moeras van de bijna-titels zit de juiste verstopt. De kunst is niet om 'em te bedenken, maar te herkennen.