Eten met een bijsmaak

Er wordt heel wat afgegeten in mijn verhalen. Dat viel me pas op toen de redacteur van Slapen zonder slangen vroeg naar het waarom van al die maaltijden. Nu ik het manuscript van Verloren dromen lees, valt het me weer op.

Dat komt omdat ik dol ben op eten. Niet alleen op snacken, maar ook op groentesoep en aardappelpuree. Iets vieren is voor mij: iets eten. ‘Je bent Brabantse,’ is de veelgehoorde verklaring hier boven de rivieren.

Tel daarbij mijn schrijversvoorliefde voor disfunctionele gezinnen op. Verhalen bevolkt door mensen die het liefst zo min mogelijk tijd met elkaar doorbrengen en toch dagelijks met elkaar aan tafel zitten. Ontbijt, lunch en diner zijn ideale momenten voor dialogen die schuren en gedrag dat meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen.

Zo smaakt al dat eten toch een stuk minder lekker.