Rouwrand

Regelmatig spoelde ik halfleeg gedronken koppen koffie door de gootsteen. Mijn verhaal dwong me om door te gaan. De lunch was opgewarmde soep van gisteravond, het diner wat ik in de koelkast vond.

De afgelopen dagen verwerkte ik alles wat ik in de kantlijn van mijn manuscript had geschreven. Daarna zette ik alle zeventien delen, met ieder een eigen titel, in de juiste volgorde. Niet langer zijn er drie losse verhaallijnen, maar is het één geheel. 

Wat anderhalf jaar Verloren dromen heette, heet vanaf nu Rouwrand: een verhaal over verlies en verlangen. Op de foto een van de

betekenissen die de titel in het verhaal heeft.

Er staan nog een slordige tweehonderd opmerkingen open: sommige klein, andere omvangrijk. Toch voelen deze paar schrijfdagen als het passeren van een grens: van losse scènes naar een boek.