Tussentijd

Sinds een week voel en ruik ik de lente. Zelfs in de regen is de lucht anders: warmer, zachter. Ontspannen wordt makkelijker.

In mij heerst al dagen een gevoel van verwachting. Gelijkend op dat van kerstavond: het is nog geen kerst, maar wel bijna. Of de laatste dag voor de vakantie. Het moment voor iets draagt zoveel belofte.

Tijd om de lente te verwelkomen en haar over te halen uit te barsten. Dit weekend snoeiden M en ik de struiken in onze tuin zodat ze kunnen uitschieten. We harkten half vergane bladeren weg en schoffelden de grond, zodat de mest straks in goede aarde valt.

Tijdens het snoeien vroeg ik me af of ik mijn angst ook zou kunnen terug

knippen, of opvegen als dorre bladeren. Want het liefst laat ik haar achter in het donker van de winter. De lente leert me ieder jaar dat ook als het donker komt, het blijft nooit voorgoed blijft.