Regelmatig spoelde ik halfleeg gedronken koppen koffie door de gootsteen. Mijn verhaal dwong me om door te gaan. De lunch was opgewarmde soep van gisteravond, het diner wat ik in de koelkast vond. De afgelopen dagen verwerkte ik alles wat ik in de kantlijn van mijn manuscript had geschreven. Daarna zette ik alle zeventien delen, met ieder een eigen titel, in de juiste volgorde. Niet langer zijn er drie losse verhaallijnen, maar is het één geheel.  Wat anderhalf jaar Verloren

De afgelopen tijd las ik het manuscript van Verloren dromen op papier. Ik krabbelde heel wat tussen de regels en in de kantlijn. Door sommige scènes ging rücksichtslos een streep en op andere plekken staat nu: ‘meer context!’ of ‘hier missen details!’ Op het tijdstip dat ik liever slaap, half één ‘s nachts, bedenk ik soms zo’n ontbrekend detail of de perfecte titels voor de losse delen. Een dilemma, want steek ik een lamp aan en schrijf ik de ingevingen op of herhaal ik zinne

Er wordt heel wat afgegeten in mijn verhalen. Dat viel me pas op toen de redacteur van Slapen zonder slangen vroeg naar het waarom van al die maaltijden. Nu ik het manuscript van Verloren dromen lees, valt het me weer op. Dat komt omdat ik dol ben op eten. Niet alleen op snacken, maar ook op groentesoep en aardappelpuree. Iets vieren is voor mij: iets eten. ‘Je bent Brabantse,’ is de veelgehoorde verklaring hier boven de rivieren. Tel daarbij mijn schrijversvoorliefde voor